Baarnseweg 36, Den Dolder

Terug naar overzichtTerug naar overzicht

Mevrouw Dirkje Inden-Reiss heeft een belangrijke rol gespeeld in de gemeentepolitiek van Zeist. Zij was een van de actieve vertegenwoordigsters van Den Dolder in de Zeister gemeenteraad. Gedurende de oorlogsjaren waren zij en haar man Theo actief in het verzet. Zij verleenden onderdak aan tal van onderduikers. Er is een straat naar haar vernoemd: de Mevrouw Inden-Reisslaan.

Op een keer haalde Theo Joodse mensen op in Amsterdam, om ze naar hun huis in Den Dolder te brengen. Ze gingen ’s avonds met de trein. Alles leek goed te gaan, totdat er in Utrecht een bekende NSB-er in hun coupé stapte. Gelukkig stapte de man in Bilthoven weer uit en konden ze ongestoord doorrijden naar de volgende halte. In het donker liepen ze naar hun huis aan de Baarnseweg.

Aangehouden door de Duitsers

Theo hielp ook Johannes Scheps, die net als Dirkje lid was van de gemeenteraad met de verspreiding van illegaal drukwerk. Op een keer vervoerde hij een aantal exemplaren van het boek van Scheps “de Politieke Katechismus”. Scheps had daarin zijn politieke ideeën over de bezetting uiteengezet. Theo werd met zijn kostbare lading in Amsterdam aangehouden door de Duitsers, die hem uitvoerig ondervroegen. Hij hield hardnekkig en dapper vol, dat hij was gekomen om de voor hem gedrukte Heidelberger Katechismus op te halen. Van een Politieke Katechismus wist hij niets, zo zei hij. De Duitsers geloofden hem niet. Ze namen hem gevangen en vroegen waar hij woonde.

Dwaalspoor

Toen gaf hij als adres op: Baarnseweg 36 in Zeist. Zo bracht hij de Duitsers bekwaam op een dwaalspoor, om tijd te winnen en verwarring te zaaien. Het was al avond en het duurde nog een hele volgende dag, voordat de Duitsers hadden uitgevonden dat de Baarnseweg inderdaad wel tot de gemeente Zeist behoorde, maar in Den Dolder lag. Inmiddels had Dirkje (die was gewaarschuwd) tijd gehad om in het bos kuilen te graven waarin ze documenten en andere belangrijke zaken kon verstoppen. In de avondschemer stond ze klaar om de Duitsers te ontvangen. Die vonden helemaal niets en vertrokken weer. Theo werd vrijgelaten.

Het blijft een wonder dat dit zo goed afliep: in het huis zaten Joden ondergedoken en in de tuin en in het bos vlakbij waren wapens, vervalste documenten, persoonsbewijzen, verboden lectuur en radio’s verborgen! Theo en Dirkje en ook Johannes Scheps overleefden de oorlog.