Ad Campman vertelt over vroeger
Ad Campman, antiquair in Zeist en eigenaar van de zaak aan de 1e Dorpsstraat 3 sinds 1982, werkt samen met zijn vrouw Margriet in de handel, taxatie en restauratie van kunst en antiek. In dit artikel deelt hij zijn herinneringen als onderdeel van de mondelinge geschiedenis van Zeist.
Mondelinge geschiedenis, ook wel oral history genoemd, is een manier om het verleden vast te leggen aan de hand van persoonlijke herinneringen. Mensen vertellen hun eigen ervaringen in een gesprek, waardoor verhalen bewaard blijven die niet altijd in officiële documenten staan. Deze herinneringen kunnen soms afwijken van bekende feiten, omdat ze gebaseerd zijn op wat iemand zelf heeft meegemaakt.
Het vak van antiquair
De zaak van Campman bestaat al sinds 1940, toen zij nog onder een andere naam werd gevoerd. Tegenwoordig draait het werk vooral om persoonlijk contact. “Ik wil mensen ontmoeten en voorwerpen in handen hebben,” zegt Ad. Daarom verkoopt hij niet via internet.
Hij werkt vooral voor een vaste groep klanten uit Zeist en omgeving. Regelmatig bekijkt hij complete inboedels. Dat gebeurt niet alleen bij verkoop, maar ook bij erfenissen of voor verzekeringen. “Dan willen mensen weten wat iets waard is en wat ze ermee kunnen doen.”
Soms heeft het werk ook minder mooie kanten. Bij erfenissen kunnen spanningen ontstaan binnen families. “Dan moet je als antiquair goed opletten dat je onafhankelijk blijft.”
Het werk blijft boeiend. “Je komt nog steeds nieuwe dingen tegen die je moet uitzoeken. Dat maakt het leuk.”
De weg naar Zeist
Ad kwam via een omweg in het vak terecht. Tijdens zijn diensttijd volgde hij een opleiding in de verpleegkunde in Doorn. Daarna werkte hij daar met gehandicapte militairen.
Via een van zijn patiënten hoorde hij dat een antiquair in Zeist een assistent zocht. Dat bleek een kans. Hij ging werken bij G. de Kruijff en leerde het vak in de praktijk. “Meegaan, kijken, luisteren en je mond houden. Zo leer je het.”
In die tijd leerde hij ook zijn vrouw Margriet kennen. Zij werkte in de winter bij een overheidsdienst en was in de zomer reisleidster. Later gingen zij samen de zaak runnen.
Toen de oude eigenaar ziek werd en overleed, namen Ad en Margriet het bedrijf over. Ze verhuisden naar een nieuw pand in de Dorpsstraat. Dat moest nog helemaal worden opgeknapt. “We hebben een tijd in ons eigen huis gekampeerd.”
Werken met kunst en veranderingen in de markt
In hun werk houden Ad en Margriet zich bezig met verschillende soorten antiek, zoals schilderijen, porselein en zilver. Margriet heeft zich vooral in zilver gespecialiseerd.
Het beoordelen van antiek vraagt ervaring. Soms blijkt een voorwerp minder waardevol dan gedacht. “Een mooi schilderij kan toch vals zijn,” vertelt Ad. Andersom komt het ook voor dat iets onverwacht waardevol blijkt, bijvoorbeeld na schoonmaken of restauratie.
De markt is door de jaren heen veranderd. Meubels zijn minder populair geworden, terwijl de vraag naar Aziatisch porselein juist is gestegen. Volgens Ad blijft de waarde altijd afhankelijk van vraag en aanbod.
Naast de handel houdt hij zich bezig met restauratie. “Ik heb geleerd om schilderijen te restaureren en te vergulden. Dat vind ik prachtig werk.”
Het bedrijf draait nog steeds, al is het rustiger dan vroeger. Ze zijn een paar dagen per week open en werken verder op afspraak. “We hebben nooit echt geadverteerd,” zegt Ad. “Het gaat om vertrouwen en langdurige relaties met klanten.”
Hoewel hij ooit dacht op zijn 65e te stoppen, werkt hij nog steeds met plezier. “Ik wil helemaal nog niet ophouden.”