Annie Triezenberg-Mulder vertelt over vroeger: Radio Triezenberg Electra
Annie Triezenberg-Mulder, geboren in Stadskanaal, was verpleegster voordat zij trouwde met Frans Triezenberg, moeder van vijf dochters en één zoon en oma van dertien kleinkinderen. Samen met haar man had zij van 1954 tot 1968 de winkel Radio Triezenberg Electra aan de Emmastraat in Zeist. In dit artikel deelt zij haar herinneringen als onderdeel van de mondelinge geschiedenis van Zeist.
Mondelinge geschiedenis, ook wel oral history genoemd, is een manier om het verleden vast te leggen aan de hand van persoonlijke herinneringen. Mensen vertellen hun eigen ervaringen in een gesprek, waardoor verhalen bewaard blijven die niet altijd in officiële documenten staan. Deze herinneringen kunnen soms afwijken van bekende feiten, omdat ze gebaseerd zijn op wat iemand zelf heeft meegemaakt.
Van Groningen naar Zeist
Annie en Frans kwamen oorspronkelijk uit Groningen. Frans groeide op in een boerengezin, maar zijn interesse lag niet in de landbouw. Hij koos voor radiotechniek en leerde het vak bij een klein bedrijf in Groningen.
Na de oorlog wilden zij niet in Groningen blijven. In 1949 verhuisden ze naar Amsterdam-Noord. Een woning vinden was moeilijk. Daarom kochten zij een woonwagen, die zij de naam "Ik verkoos de vrijheid" gaven. De woonwagen werd per trein naar Nieuwendam vervoerd en kreeg een plek achter een katholieke kerk.
Frans werkte daar als radiomonteur, maar besloot ontslag te nemen toen zijn werkgever het personeel slecht behandelde. Via een vertegenwoordiger hoorde hij van een winkel die te koop stond in Zeist. Dat bleek een kans die hun leven zou veranderen.
De winkel aan het Marktplein
In 1954 namen Annie en Frans een elektrazaak over op de hoek van de Emmastraat en het Marktplein. Het grote pand had etalages aan beide kanten en lag midden in het winkelcentrum van Zeist.
In de winkel werden radio’s, televisies, wasmachines, stofzuigers en andere elektrische apparaten verkocht. Achter de winkel woonde het gezin. Annie zorgde vooral voor het huishouden en de kinderen, terwijl Frans in de winkel stond. Voor reparaties werkten twee monteurs in een werkplaats verderop in de Emmastraat.
Annie kijkt met warmte terug op die jaren. “Niet vanwege Zeist, maar vanwege de mensen.” De sfeer onder de winkeliers was goed. Bij bijzondere gebeurtenissen leefde de buurt met elkaar mee.
Radio Triezenberg was een van de eerste zaken waar televisies werden verkocht. Bij belangrijke voetbalwedstrijden zette Frans een toestel in de etalage. Dan stonden mannen op het Marktplein mee te kijken.
Toen hun zoon op oudejaarsavond werd geboren, hing de buurt zelfs een groot bord met de tekst “& ZOON” naast de lichtreclame van de winkel. Het zorgde voor veel plezier.
Een andere weg
Frans was geen echte koopman. Hij gaf niet gemakkelijk korting en vond dat klanten voor kwaliteit moesten kiezen. Ook in zijn contacten met de kerk bleef hij principieel. Een opdracht moest volgens hem worden gegeven op kwaliteit en niet omdat iemand lid was van dezelfde kerk.
In de jaren zestig veranderde het centrum van Zeist. Door de herinrichting van het gebied moest de winkel verdwijnen. Het gezin verhuisde naar de Utrechtseweg.
Daar namen Annie en Frans vijf oudere mensen in huis, waarvoor Annie met haar verpleegkundige achtergrond kon zorgen. Ondertussen volgde Frans een opleiding tot audicien. Uiteindelijk begon hij een zaak voor hoorapparaten in Amersfoort.
Dat werk gaf hem veel voldoening. “Mensen waren blij dat ze weer beter konden horen.” Tot zijn vijfenzeventigste bleef hij actief.
Na jaren aan de Utrechtseweg verhuisden zij naar Nijenheim. Daar overleed Frans in 2002. Tegenwoordig woont Annie aan de Montaubanstraat. Vanaf haar balkon kijkt zij uit op de plek waar ooit hun winkel stond.
“De cirkel is rond,” zegt ze. “Iedere dag kom ik nog mensen tegen die me kennen.”
