Lona Majidzada vertelt over vroeger: Vluchten uit Afghanistan
Lona Majidzada, geboren in 1967 in Kaboel (Afghanistan), is getrouwd met Babrak Kohnesheen, moeder van een dochter en een zoon en werkt in een stomerij en als pedagogisch medewerker. In dit artikel deelt zij haar herinneringen als onderdeel van de mondelinge geschiedenis van Zeist.
Mondelinge geschiedenis, ook wel oral history genoemd, is een manier om het verleden vast te leggen aan de hand van persoonlijke herinneringen. Mensen vertellen hun eigen ervaringen in een gesprek, waardoor verhalen bewaard blijven die niet altijd in officiële documenten staan. Deze herinneringen kunnen soms afwijken van bekende feiten, omdat ze gebaseerd zijn op wat iemand zelf heeft meegemaakt.
Een nieuw begin in Nederland
Lona kwam in 1999 naar Nederland. Ze was toen zwanger van haar tweede kind. De reden voor haar vertrek was het geweld in Afghanistan. “De Taliban wilden hun ideeën met dwang opleggen,” vertelt ze. “Voor vrouwen was er weinig vrijheid.”
De overgang naar Nederland was groot. “Je laat alles achter. Je komt in een totaal andere cultuur en je weet niet wat de toekomst brengt.” Toch had ze vanaf het begin een duidelijk doel. Ze wilde werken en studeren om een plek in de samenleving te krijgen.
Ze haalde haar Nederlandse paspoort door het Staatsexamen te doen. Studeren was ze gewend. Eerder volgde ze een opleiding economie in Oezbekistan. “Ik spreek nog steeds goed Russisch,” zegt ze.
Het leven in Nederland voelt nog altijd anders. “In Afghanistan staat de groep centraal. Hier draait het meer om het individu.”
Werken en een nieuw bestaan opbouwen
De eerste jaren in Nederland waren intensief. “Ik kan het in drie woorden zeggen: druk, druk en druk.” Ze moest de taal leren, voor haar kinderen zorgen en een opleiding volgen.
Lona werkt nu op twee plekken. In de ochtend in de stomerij die haar man heeft overgenomen. Daarnaast werkt ze drie dagen per week als pedagogisch medewerker bij de buitenschoolse opvang.
Ze werkt graag met kinderen. “Ze horen dat ik niet hier geboren ben, maar we hebben een goede band.”
Het opbouwen van een bestaan vergde veel inzet. “Je moet hard werken en veel regelen.” Toch kijkt ze daar met voldoening op terug. Ze zijn trots op hun eigen zaak en de ontwikkeling van hun kinderen.
Herinneringen en gevoelens
Ondanks alles blijft het verleden aanwezig. Lona volgt het nieuws uit Afghanistan en kijkt soms naar Afghaanse televisie. “Dan word ik verdrietig.”
Ze vindt het jammer dat haar kinderen een deel van haar cultuur missen. Ook de oorlog laat haar niet los. “Ik droom er nog steeds van. Ik heb veel gezien.”
Toch overheerst dankbaarheid. “We hebben veel bereikt door hard werken.”
Op de vraag of ze tevreden is, antwoordt ze: “Ja. Maar de pijn blijft in mijn hart.”
Door: Dick van de Kamp