Pieta Haitsma Vriend vertelt over vroeger: Melkboer in Den Dolder

Pietertje (Pieta) Haitsma Vriend, geboren in Enkhuizen en 87 jaar oud, was getrouwd met Sjerp Haitsma, moeder van vijf zonen en vier dochters en oma van vijftien kleinkinderen en acht achterkleinkinderen, werkte samen met haar man in hun melkhandel in Den Dolder. In dit artikel deelt zij haar herinneringen als onderdeel van de mondelinge geschiedenis van Zeist.

Mondelinge geschiedenis, ook wel oral history genoemd, is een manier om het verleden vast te leggen aan de hand van persoonlijke herinneringen. Mensen vertellen hun eigen ervaringen in een gesprek, waardoor verhalen bewaard blijven die niet altijd in officiële documenten staan. Deze herinneringen kunnen soms afwijken van bekende feiten, omdat ze gebaseerd zijn op wat iemand zelf heeft meegemaakt.

Tussen 1949 en 1984 hadden Pieta en haar man Sjerp een melkhandel aan de Dolderseweg in Den Dolder. Ze woonden daar met hun negen kinderen. “We kochten het huis in 1957 voor 15.000 gulden en verkochten het later voor drie ton,” vertelt Pieta.

Ze leerde haar man kort na de oorlog kennen. Hij werkte als knecht bij een melkboer en vroeg haar op een avond ten huwelijk na een fietstocht. Ze trouwden in 1949 en namen een deel van een wijk over. “De winkel was de hele dag open en het was altijd druk. We stonden echt midden in het dorp.”

Het werk begon vroeg. Haar man stond elke dag om zes uur op en ging met een bakfiets de wijk in. Hij bracht melk naar instellingen en gezinnen. Later kregen ze andere vervoermiddelen, maar in het begin was het zwaar werk.

Het gezin groeide snel. In die tijd was er weinig woonruimte en het gezin woonde eerst in een kleine ruimte achter de winkel. Pas later konden ze het hele huis betrekken.

“Je groeide erin,” zegt Pieta. “Zes dagen werken en op zondag naar de kerk.” Vrije tijd was er nauwelijks. Alle energie ging naar het werk en de kinderen. Ze vond het soms jammer dat ze niet altijd voldoende aandacht kon geven aan de kinderen als die uit school kwamen.

Toch herinnert ze zich vooral de positieve kant. “Het liep op rolletjes en we hadden plezier in het werk.” De eerste echte vakantie kwam pas in 1974, toen de kinderen een reis cadeau deden.

In de loop van de tijd veranderde het werk. Supermarkten namen het over en steeds minder mensen kwamen naar de melkboer. “De manier waarop wij werkten, bestaat nu niet meer.”

In de winkel verkochten ze naast melk ook andere producten. Soms ging er iets mis, zoals een klant die onder de melk zat toen een plastic zak kapot viel. “Daar hebben we later nog vaak om gelachen.”

Na het overlijden van haar man kijkt Pieta met gemengde gevoelens terug. Ze mist hem, maar is dankbaar voor het leven dat ze samen hadden. “We hebben altijd samen gewerkt en altijd iets gehad om over te praten.”

Nu geniet ze van haar kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen. “Ik heb een rijk leven gehad en daar ben ik dankbaar voor.”